Το παιχνίδι στην προσχολική ηλικία

Το παιχνίδι αποτελεί μια από τις βασικότερες δραστηριότητες της παιδικής ηλικίας. Είναι μια εσωτερική ανάγκη του παιδιού και είναι ιδιαίτερα σημαντική, γιατί βοηθάει στη διαμόρφωση και στην ολοκλήρωση της προσωπικότητάς του. Το παιχνίδι αποτελεί αυτοσκοπό. Το παιδί παίζει για να παίξει. Υπάρχει μεγάλη ποικιλία παιχνιδιών, που ταξινομούνται  με βάση τις περιοχές της προσωπικότητας του  στις οποίες απευθύνεται. Χωρίζεται  σε 4 μεγάλες κατηγορίες:

·        Τα ψυχοκινητικά παιχνίδια ,τα οποία περιλαμβάνουν κίνηση του σώματος (π.χ. τρέξιμο, άλματα, ισορροπία κλπ.)  στα οποία το παιδί διοχετεύει την ενέργεια του .

·        Τα παιχνίδια με αντικείμενα ,τα οποία αναφέρονται τόσο στα παιχνίδια που λειτουργούν ως πηγή ενδιαφέροντος και παρατήρησης (π.χ. αυτοκινητάκια, κουρδιστά παιχνίδια κλπ.)Όσο και  στο υλικό που βοηθάει το παιδί να καλλιεργήσει τη φαντασία και τη δημιουργική σκέψη του (π.χ. πλαστελίνη, lego κ.ά.)

·        Τα παιχνίδια ρόλων ,τα οποία είναι φαντασίας και μιμητικά. Το παιδί παριστάνει ένα πρόσωπο ή ένα ζώο και εκφράζει καταστάσεις που θα ήθελε να βιώσει και να στείλει ένα μήνυμα στους άλλους.

·        Τα ομαδικά παιχνίδια και τα παιχνίδια κανόνων τα οποία απευθύνονται σε παιδιά 4 ετών και άνω και αποτελούν το καλύτερο μέσο κοινωνικοποίησης του παιδιού. Επίσης τα παιχνίδια αυτά βοηθούν το παιδί να ενταχθεί στην ομάδα και να μάθει να υπακούει σε κανόνες.

Είναι αυτονόητο ότι αυτές οι κατηγορίες πολλές φορές συνυπάρχουν.

Το παιχνίδι βοηθά τα παιδιά να:

·        Μάθουν  τον κόσμο που τα περιβάλλει

·        αλληλεπιδρούν και  να συνεργάζονται με συνομηλίκους  και ενήλικες υλοποιώντας κοινούς στόχους.

·        επικοινωνούν επεκτείνοντας τις γλωσσικές τους ικανότητες.

·        λειτουργούν υπεύθυνα και αυτόνομα και να  αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες.

·        διαχειρίζονται συγκρούσεις

·        επιλύουν προβλήματα

·        αναπτύσσουν την συγκέντρωση και την ευελιξία της σκέψης τους.

·        δημιουργούν και αυτοσχεδιάζουν

·        διαχειρίζονται τα συναισθήματα και τους φόβους τους

Πώς οι γονείς μπορούν να βοηθήσουν στο παιχνίδι των παιδιών:

·        να δημιουργήσουν ένα χώρο στο σπίτι και να τον εξοπλίσουν με παιχνίδια όπου το παιδί θα μπορεί να παίζει μόνο του ή με συνομήλικους.

·        να βρίσκουν χρόνο να παρατηρούν το παιχνίδι του παιδιού στο σπίτι. Με τον τρόπο αυτό θα γνωρίσουν καλύτερα το παιδί τους και θα αναγνωρίσουν τις βασικές του ανάγκες.

·        να παρέχουν ευκαιρίες στο παιδί να παίζει σε υπαίθριους χώρους (π.χ. παιδικές χαρές) με άλλα παιδιά έτσι ώστε να αναπτύσσεται η κοινωνικότητά του.

·        να συμμετέχουν οι ίδιοι στο παιχνίδι του παιδιού ως ισότιμοι παίκτες, αποποιούμενη τη γονική τους ιδιότητα.

Αυτό σημαίνει ότι παίζουν με τα παιδιά. Ακολουθούν τους ρυθμούς, τους όρους και τους κανόνες που τα ίδια έχουν θέσει χωρίς να προσπαθούν να παρεμβαίνουν. Τα παιδιά χαίρονται να παίζουν με τους γονείς τους αλλά δε θέλουν οι γονείς να καθορίζουν το παιχνίδι τους. Οι γονείς πρέπει να βοηθούν μόνο όταν το ζητήσουν  τα ίδια τα παιδιά ,και να δείχνουν εμπιστοσύνη στους συμπαίκτες τους ακόμη και όταν θεωρούν ότι κάνουν λάθος. Με αυτό τον τρόπο τα βοηθούν να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση. Δεν είναι καλό να κρίνουν  τις επιλογές των παιδιών τους  στο παιχνίδι, ούτε τον τρόπο που το διεξάγουν, αντιθέτως  πρέπει να τα ενθαρρύνουν στους αυτοσχεδιασμούς τους.