37ο Νηπιαγωγείο Ηρακλείου: Το βασίλειο της τάξης μας!

Σήμερα μιλήσαμε για τα δέντρα ...τα δέντρα στη φύση , στον κήπο , στο δρόμο, στην τέχνη, στην τάξη μας. Η σχέση του ανθρώπου με τη φύση είναι πάντα σχέση καθοριστικής αλληλεξάρτησης , σχέση επιδραστική στη ψυχοσύνθεση του. Το μέτρο και η αναλογία της φύσης καλλιεργεί αισθητικά κριτήρια , διδάσκει τη φυσική νομοτέλεια . Η φύση είναι η ζωή μας ,το σπίτι μας!

Για τη σχέση αυτή διαβάζουμε ένα απόσπασμα από το βιβλίο Αλέξης Ζορμπάς του Νίκου Καζαντζάκη.

Ο ομώνυμος ήρωας ρωτά τον Καζαντζάκη:

-Να ξέραμε αφεντικό, είπε, τι λένε οι πέτρες, τα λουλούδια, η βροχή! Μπορεί να φωνάζουν, κι εμείς να μην ακούμε. Να όπως κι εμείς φωνάζουμε κι αυτά δεν ακούνε. Πότε θα ανοίξουν τ' αυτιά του κόσμου, αφεντικό; Πότε θα ανοίξουν τα μάτια μας να δούμε; Πότε θα ανοίξουν οι αγκαλιές μας, πέτρες, λουλούδια και βροχή κι άνθρωποι να αγκαλιαστούμε;

Αναρωτιόμαστε τελικά οι πέτρες, τα λουλούδια, τα δέντρα μιλούν; Μήπως μιλούν κι εμείς δεν ακούμε;

Για να το διαπιστώσουμε φανταζόμαστε ότι βρισκόμαστε έξω στη φύση και αφουγκραζόμαστε αυτά που έχει να μας πει. Η μουσική μας βοηθάει σ' αυτό τον αυτοσχεδιασμό

....ακούμε τα λουλούδια, το χώμα , τις πέτρες, τα δέντρα, το νερό, τα σύννεφα!!

Και ναι ....μας μιλάνε!

- Το χώμα θέλει να φυτέψει ένα τριαντάφυλλο.

- Η πέτρα θέλει να πάει να βρει τα βράχια να γίνουν μια οικογένεια.

- Η βελανιδιά βαρέθηκε μόνη της.

- Η βροχή κουράστηκε να ποτίζει.

Στη συνέχεια μιλάμε για τα δέντρα στην τέχνη. Δείχνουμε στα παιδιά φωτογραφίες γλυπτών - δέντρων διαφορετικών καλλιτεχνών.

Αρχικά παρουσιάζουμε κάποια από τα δέντρα του Κώστα Τσόκλη. Εξηγούμε τα υλικά από τα οποία είναι φτιαγμένα όπως το παρακάτω από χαρτί και καθρέφτες.

Υπόγειο πάρκο- σταθμός μετρό ,Εθνική άμυνα

Την εικαστική εγκατάσταση του MARK DION σε μουσείο της Νέας Υόρκης '' Η βιβλιοθήκη των πουλιών'' Σε αυτό, 22 ζωντανά πουλιά κατοικούν σε έναν κυκλικό θάλαμο γεμάτο με βιβλία, φωτογραφίες, αντικείμενα που όλα σχετίζονται με την ορνιθολογία και προέρχονται από τον λαϊκό πολιτισμό, την ιστορία της τέχνης και τον κινηματογράφο.

Το Arbre à Palabres (Το Δέντρο της Πλατείας) του Stephan Goldrajch

είναι ένα δέντρο φτιαγμένο από κομμάτια πλεκτών, υφαντών και κεντημάτων, από νήματα πολύχρωμα και κουρέλια σε ποικίλα μοτίβα και συνθέσεις. Το έχουν δημιουργήσει άνθρωποι διαφορετικών ηλικιών και κοινωνικών ομάδων που ζουν ή εργάζονται στις γειτονιές γύρω από το μουσείο, αλλά και ένοικοι σε οίκους ευγηρίας ή πρόσφυγες σε παρακείμενες δομές. Το Δέντρο της Πλατείας αντλεί την έμπνευσή του από τα δέντρα που βρίσκονται συνήθως στις πλατείες των αφρικανικών χωριών και αποτελούν το κέντρο της δημόσιας ζωής και της παραγωγής του λόγου της κοινότητας: τόποι συνάντησης και ανταλλαγής ιδεών, τόποι μετάδοσης της μνήμης, όπου οι μεγαλύτεροι αφηγούνται ιστορίες στα παιδιά. Στην Ελλάδα θα μπορούσε να συγκριθεί με το πλατάνι που βρίσκεται στις πλατείες των χωριών, όπου άνθρωποι όλων των ηλικιών συγκεντρώνονται και συμμετέχουν στην καθημερινή κοινωνική ζωή.

Αφού εμπνευστήκαμε από όλα αυτά τα έργα τέχνης δημιουργήσαμε τη δική μας τέχνη , το δικό μας δέντρο, το δέντρο της τάξης, της παρέας, της ζωής του νηπιαγωγείου μας.

Σκεφτήκαμε πολύ πώς θα το φτιάξουμε και τι υλικά θα χρησιμοποιήσουμε , έπεσαν πολλές ιδέες στο τραπέζι....και τελικά αποφασίσαμε!

Ρολά από χαρτί και σύρμα.....