Πολυτεχνείο........17 Νοέμβρη 1973-17 Νοέμβρη 2021

 Με αφορμή την Ντενεκεδούπολη ξεκινήσαμε και φέτος τις δράσεις μας για την επέτειο του Πολυτεχνείου. Διαβάσαμε το αγαπημένο βιβλίο της Ευγενίας Φακίνου, παίξαμε κουκλοθέατρο, φτιάξαμε τις δικές μας φιγούρες......και μίλήσαμε για το Λαδένιο  τον κακό αρχηγό.

Γνωρίσαμε   την ιστορία και τα γεγονότα του Πολυτεχνείου...είδαμε φωτογραφίες και βίντεο εκείνης της εποχής. Μάθαμε τα συνθήματα των φοιτητών, ακούσαμε τα σχετικά  τραγούδια.

Μετά από τόση ιστορία κατασκευάσαμε το δικό μας πολυτεχνείο με τα ξύλινα τουβλάκια...

Διαβάσαμε την ιστορία της κυράς Δημοκρατίας και της Ρίας της Δικτατορίας...

 Διαπιστώσαμε πόσο σημαντικό είναι το μήνυμα της κυρά Δημοκρατίας:

  ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΑΖΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΟΙ!!!

κάνοντας το πείραμα με τα ξυλάκια..... το ένα σπάει εύκολα, τα πολλά όχι.

Συνδέσαμε την επέτειο του Πολυτεχνείου με το έργο της Βάσως  Κατράκη. 

Πληροφορίες  για τη Βάσω Κατράκη πάτα εδώ   κι    εδώ.

Μιλήσαμε για τη ζωή και το έργο της....την τέχνη της χαρακτικής!! 

Συνδέσαμε το όνειρο και τους αγώνες των φοιτητών του Πολυτεχνείου για ελευθερία και δημοκρατία  με το όνειρο της Κατράκη  να γίνει ζωγράφος.....όπως το αφηγείται η ίδια.

Γύρω-γύρω από τη μικρή μας θάλασσα ήτανε η εξοχή, γεμάτη ελιές, χωράφια καρπερά, μποστάνια, καπνοτόπια, σιτηρά. Μια ζωή στη στεριά και στη θάλασσα, γεμάτη ιδρώτα και μόχθο. Μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον μεγάλωσα. Διάβαζα βιβλία και βιβλία πούχε ο αδερφός μου κι οι φίλοι μας. Μ’ άρεσε πολύ το διάβασμα και πιο πολύ η ποίηση. Κοντά στ’ αδέρφια μου ζωγράφιζα κι εγώ.

Κρυφά, ονειρευόμουνα να γίνω ζωγράφος, μα μου φαινότανε τόσο άπιαστα μεγάλο που δεν μπορούσε λογικά να χωρέσει στο μυαλό μου. Ό,τι έβλεπα, έλεγα: «Εγώ αυτό μπορώ να το κάνω». Και πολλές φορές έβαζα τον εαυτό μου σε δοκιμασία. Δεν ήξερα ακόμα ότι άλλο πράμα είναι η Τέχνη. Και μια μέρα, σφηνώθηκε ξαφνικά στο μυαλό μου ένα ερώτημα. Κι’ αν γίνω ζωγράφος; Πώς έτσι άξαφνα αυτό, δεν το κατάλαβα. Χίλιες καμπάνες χτυπήσανε μέσα μου, κι έχασα τον κόσμο. Από τότε, δεν είχα τίποτε άλλο στο μυαλό μου νύχτα και μέρα. 

.....και τα δικα μας όνειρα  και στόχους όπως τα  αντιλαμβανόμαστε εμείς!!

Αναπαριστώντας τον έργο  της με το σώμα μας!!

Το όνειρο μου είναι να γίνω τραγουδίστρια!🎵🎶🎹

Το όνειρο μου είναι να γίνω πυροσβέστης👍 

Το όνειρο μου είναι να γίνω κτηνίατρος 🐕🐱🐶

Το όνειρο μου είναι να γίνω αρχιτέκτονας🏡🏠

Ακούσαμε το τραγούδι του Μ.Λοϊζου :Καλημέρα ήλιε....🌞🌞🌞

Κλείνω με το ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη  ''Αν θες να λέγεσαι άνθρωπος΄΄ λίγη τροφή για σκέψη για όλους μας.....✌

ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ!!

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν΄αγωνίζεσαι για την ειρήνη και
για το δίκαιο.
Θα βγείς στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα
ματώσουν απ΄τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες – μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
Κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζει την αδικία.
Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.
Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια
αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις
πολιτείες
μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα
αύριο οι άνθρωποι θα χάνουνται στη νύχτα του πολέμου
έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω από τις οβίδες.
Δεν έχεις καιρό
δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
 
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί ν΄αφήσεις τη μάνα σου, την αγαπημένη
ή το παιδί σου.
Δε θα διστάσεις.
Θ΄απαρνηθείς τη λάμπα σου και το ψωμί σου
Θ΄απαρνηθείς τη βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι
για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο.
Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις κι ούτε θα φοβηθείς.
Το ξέρω, είναι όμορφο ν΄ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ,
να κοιτάς έν΄ άστρο, να ονειρεύεσαι
είναι όμορφο σκυμένος πάνω απ΄το κόκκινο στόμα της αγάπης σου
Να την ακούς να σου λέει τα όνειρα της για το μέλλον.
Μα εσύ πρέπει να τ΄αποχαιρετήσεις όλ΄αυτά και να ξεκινήσεις
γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου,
για όλα τ΄άστρα, για όλες τις λάμπες και
για όλα τα όνειρα
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
 
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί να σε κλείσουν φυλακή για είκοσι ή
και περισσότερα χρόνια
μα εσύ και μες στη φυλακή θα θυμάσαι πάντοτε την άνοιξη,
τη μάνα σου και τον κόσμο.
Εσύ και μες απ΄ το τετραγωνικό μέτρο του κελλιού σου
θα συνεχίσεις τον δρόμο σου πάνω στη γη .
Κι΄ όταν μες στην απέραντη σιωπή, τη νύχτα
θα χτυπάς τον τοίχο του κελλιού σου με το δάχτυλο
απ΄τ΄άλλο μέρος του τοίχου θα σου απαντάει η Ισπανία.
Εσύ, κι ας βλέπεις να περνάν τα χρόνια σου και ν΄ ασπρίζουν
τα μαλλιά σου
δε θα γερνάς.
Εσύ και μες στη φυλακή κάθε πρωί θα ξημερώνεσαι πιο νέος
Αφού όλο και νέοι αγώνες θ΄ αρχίζουνε στον κόσμο
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
 
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αποβραδίς στην απομόνωση θα γράψεις ένα μεγάλο τρυφερό
γράμμα στη μάνα σου
Θα γράψεις στον τοίχο την ημερομηνία, τ΄αρχικά του ονόματος σου και μια λέξη :
Ειρήνη
σα ναγραφες όλη την ιστορία της ζωής σου.
Να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό
να μπορείς να σταθείς μπροστά στα έξη ντουφέκια
σα να στεκόσουνα μπροστά σ΄ολάκαιρο το μέλλον.
Να μπορείς, απάνω απ΄την ομοβροντία που σε σκοτώνει
εσύ ν΄ακούς τα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων που
τραγουδώντας πολεμάνε για την ειρήνη.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.​