Σήμερα συζητάμε για ένα άλλο βασικό συναίσθημα μας ,το συναίσθημα του θυμού...
Ξεκινάμε τη συζήτηση μας με την ιστορία:
Ο πράσινος δράκος και το μαγικό κουτί
από το βιβλίο της Ν.Γεωργιάδου- Θεραπευτικά παιχνίδια- εκδ. Οξυγόνο.
Ο πράσινος δράκος και το μαγικό κουτί.
Κάποτε , σε ένα πανέμορφο δάσος , ζούσε ένας πράσινος, μεγάλος δράκος. Κάθε πρωί που ξυπνούσε έβλεπε τα δέντρα του δάσους, έπαιρνε βαθιές αναπνοές κι ένιωθε πολύ ευτυχισμένος.Το δάσος ήταν τόσο όμορφο που γρήγορα απέκτησε τεράστια φήμη με αποτέλεσμα να έρχονται από παντού ζώα για να μείνουν εκεί. Από τότε ο δράκος έχασε την ησυχία του. Και όχι τίποτε άλλο, άρχισε να νευριάζει εύκολα και να θυμώνει.Την πρώτη φορά που θύμωσε ήταν επειδή τα σκιουράκια μάζεψαν βελανίδια και τα άφησαν παντού στο χώμα. Πήγε ο δράκος να κάνει τον περίπατό του , τα πάτησε , κι άρχισε να χοροπηδά από τον πόνο. Θύμωσε τόσο πολύ που από το στόμα του βγήκε, τι άλλο ; Φωτιά!!!Το αποτέλεσμα ήταν να καεί το δέντρο που βρισκόταν ακριβώς μπροστά του. Και δεν έφτανε αυτό, αλλά κάηκε και η γλώσσα του. Για μέρες δεν μπορούσε ούτε να μιλήσει , ούτε να φάει. Μόλις συνήλθε συνέβη κάτι άλλο που τον έκανε να θυμώσει . Ένας λαγός έφαγε καρότα και πέταξε τα κοτσάνια έξω από τη σπηλιά του δράκου. Ξαναθύμωσε ο πράσινος δράκος, έβγαλε φωτιά από το στόμα του, έκαψε δυο δέντρα αυτή τη φορά κι έκανε μεγαλύτερη ζημιά στη γλώσσα του. Ο καιρός περνούσε και τα δέντρα όλο και λιγόστευαν στο δάσος από το θυμό του δράκου. Όσο για τη γλώσσα του, είχε γεμίσει φουσκάλες και τον έκανε να τρώει μόνο γιαούρτι και να μιλάει ……πθεβδά!!!!Μια μέρα ήρθε στο δάσος ένα ξωτικό που, μόλις είδε τη μεγάλη καταστροφή, έψαξε να βρει τι έφταιγε. Δεν άργησε να δει τον πράσινο δράκο να βγάζει φωτιά από το στόμα του επειδή ένας τυφλοπόντικας είχε γεμίσει τον τόπο με τρύπες. Τότε το ξωτικό πήγε κοντά του και του έδωσε ένα «μαγικό κουτί». Από κείνη την ημέρα ο δράκος, όχι μόνο δεν θύμωνε, αλλά και σταμάτησε να βγάζει φωτιές και να καίει τα δέντρα. Σήμερα το δάσος έχει γίνει ξανά καταπράσινο όπως ήταν παλιά.
Τι ήταν όμως , το μαγικό κουτί;
Ήταν ένα χρωματιστό κουτί που μέσα σε αυτό ο δράκος έγραφε ό,τι τον θύμωνε.
Αφού συζητήσουμε την ιστορία του πράσινου δράκου, αναφερόμαστε στο συναίσθημα του θυμού. 😠😠😠 Λέμε ότι όπως όλα τα συναισθήματα είναι φυσιολογικό, όλοι θυμώνουμε κάποιες φορές .Αλήθεια τι θυμώνει εμάς τους ίδιους; Όλοι λέμε αυτά που μας θυμώνουν (και είναι πολλά)...και αργότερα τα ζωγραφίζουμε κιόλας!!!
 |
| ο κορωνοιός |
 |
| όταν μου λένε να μαζέψω τα παιχνίδια μου |
 |
| όταν οι άνθρωποι φέρονται άσχημα στα ζώα |
 |
| όταν μου κλωτσάνε τα παιχνίδια μου. |
Όταν θυμώνουμε λοιπόν το σώμα αντιδρά διαφορετικά...ποιά είναι η έκφραση του προσώπου μας; Γινόμαστε καθρέφτης ο ένας του άλλου, δεν είμαστε καθόλου όμορφοι έτσι!!!
Πώς χτυπάει η καρδιά μας; η αναπνοή μας; σφίγγεται το σώμα μας..........βράζει το μέσα μας, σαν καζάνι!!! μας ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι!!!!!
Όπως ακριβώς στο ποιήμα- εικονόλεξο της Δαμηλάκη...
Και τώρα τι κάνουν οι άνθρωποι όταν θυμώνουν ,πώς αντιδρούν;
Με διαφορετικούς τρόπους......φωνάζουν, τσακώνονται, κλαίνε, χτυπιούνται, χτυπάνε τους άλλους, μιλάνε άσχημα, σπάνε πράγματα, κάνουν μούτρα, κ.λ.π. κ.λ.π......
Επειδή όμως αυτές οι συμπεριφορές δεν είναι αποδεχτές, βρίσκουμε άλλους τρόπους να διώξουμε το θυμό μας και να ηρεμήσουμε.🙏🙏
ΤΡΟΠΟΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΘΥΜΟΥ
Τι μπορούμε να κάνουμε για να διαχειριστούμε το θυμό μας;
- να πάρουμε βαθιές ανάσες..εισπνέω σαν να μυρίζω ένα λουλούδι-εκπνέω σαν να σβήνω κεράκια στην τούρτα.🌹
- να μετρήσω ως το 10.
- να ακούσω μουσική.🎵🎵
- να πάω μια βόλτα.
- να ζωγραφίσω.🎨
- να ασχοληθώ με κάτι που μου αρέσει ,π.χ. να παίξω με το αγαπημένο μου παιχνίδι.
- να κουβεντιάσω το πρόβλημα μου με ένα φίλο ή τη μαμά μου.👪
Μαθαίνουμε επίσης την τεχνική της μικρής χελώνας.🐢🐢
Η ΧΕΛΩΝΑ ΣΤΗΝ ΚΡΥΨΩΝΑ
(ένα παραμύθι για τον έλεγχο του θυμού)
Ζούσε κάποτε μια Χελωνίτσα όμορφη και παιχνιδιάρα.
Είχε φίλους καλούς, την Πάπια, τον Κροκόδειλο, τη Χήνα και το Βατραχάκι και
έπαιζε μαζί τους όλη μέρα κοντά στη λίμνη.Όμως η Χελωνίτσα είχε ένα ελάττωμα:
ήταν πολύ ευέξαπτη, δηλαδή, θύμωνε εύκολα, τσακωνόταν , νευρίαζε με το παραμικρό,
γινόταν έξαλλη! Αγαπούσε το παιχνίδι, αγαπούσε και τους φίλους της, αλλά όταν
την έπιαναν τα νεύρα της, κοκκίνιζε, φούντωνε, γούρλωνε τα μάτια της και έβγαζε
κάτι φωνές που ξεσήκωναν τις κοιμισμένες λιμπελούλες της λίμνης, και τα
φλαμίγκος και, φυσικά, έφερνε τους φίλους της σε πολύ δύσκολη θέση.
Μα κι η ίδια υπόφερε: πονούσε το κεφάλι της, ανακατευόταν το στομάχι της και η
καρδιά της κόντευε να σπάσει!Μια μέρα το παράκανε! Έπαιζαν βόλεϋ με ένα
βαλανίδι. Το πετούσε ο ένας στον άλλο και έκαναν γέλια και χαρές, ώσπου κάποια
στιγμή ο Κροκόδειλος
πέταξε πολύ ψηλά το βαλανίδι και πέρασε από την άλλη
μεριά της λίμνης. Η Χελώνα έχασε – δεν της άρεσε καθόλου να χάνει- και έγινε
έξω φρενών! Άρχισε να φωνάζει και να μιλά πολύ άσχημα στον Κροκόδειλο και όταν
οι άλλοι φίλοι προσπάθησαν να την ηρεμήσουν άρχισε να φωνάζει και σ’αυτούς.
Είχε σηκωθεί όρθια, στα δυο της πόδια και ήταν έτοιμη να ορμήσει πάνω
στον Κροκόδειλο και να τον γδάρει με τα νύχια της. Ώσπου ξαφνικά κατάλαβε ότι …
ο Κροκόδειλος δεν υπήρχε, ούτε αυτός ούτε κανείς άλλος από τους φίλους της.
Είχαν όλοι εξαφανιστεί. Ήταν μόνη της.Ήταν μόνη της και την άλλη μέρα. Και την
επόμενη. Και τη μεθεπόμενη. Οι φίλοι της δεν ξανάρθαν να παίξουν μαζί
της. Αυτή έφταιγε. Αυτή, με τα ξεσπάσματα του θυμού της έχασε τους φίλους
της. Καθισμένη στην άκρη της λίμνης θυμόταν τότε που ο Κροκόδειλος είχε βρει
ένα ωραίο φύλλο μπανανιάς κι αυτή το ήθελε για δικό της και του το άρπαξε τόσο
άγρια που το φύλλο σχίστηκε. Κι ακόμα θυμόταν τότε που όλοι ήθελαν να
παίξουν με το βαλανίδι, ενώ αυτή ήθελε να παίξουν με την άμμο και νευρίασε τόσο
επειδή δεν γινόταν το δικό της, που πέταξε άμμο στο πρόσωπο της Πάπιας. Ω, είχε
φερθεί πολύ άσχημα…Ξάφνου άκουσε ένα θόρυβο. Γύρισε με χαρά, νομίζοντας πως θα
είναι κάποιος φίλος της, αλλά, μπα, ήταν ο γερο- Σκαντζόχοιρος.
– Γειά σου Χελωνίτσα, πώς κι έτσι μόνη σου; Πού είναι
οι φίλοι σου; τη ρώτησε
– Δεν έχω πια φίλους. Τους έχασα γιατί είμαι πολύ
ευέξαπτη, θυμώνω και τσακώνομαι με το παραμικρό. Δεν μπορώ να κρατήσω τα νεύρα
μου, φουντώνω και φέρομαι απαίσια, είπε θλιμμένη η Χελωνίτσα
– Α, μη στενοχωριέσαι, υπάρχει τρόπος να συγκρατήσεις
το θυμό σου. Δεν είναι εύκολο, χρειάζεται πολλή προσπάθεια, αλλά, αν
θες να έχεις πάλι τους φίλους σου, αξίζει, έτσι δεν είναι;
– Θα κάνω ό,τι μου πεις γερο- Σκαντζόχοιρε, είπε η
Χελώνα με αποφασιστικότητα.Εκείνη την ώρα ξέσπασε μια τρομερή μπόρα. Κεραυνοί,
αστραπές και δυνατή βροχή. Ο Σκαντζόχοιρος και η Χελωνίτσα αμέσως χώθηκαν στις
…κρυψώνες τους. Ο Σκαντζόχοιρος έγινε ένα αγκάθινο μπαλάκι και η Χελωνίτσα μπήκε
μέσα στο καβούκι της.
Όταν η μπόρα πέρασε, βγήκαν και οι δυο έξω και τίναξαν
τη βροχή από πάνω τους.
– Αυτό ακριβώς θα κάνεις και με το θυμό Χελωνίτσα!
είπε ο γερο-Σκαντζόχοιρος. Αυτό που κάναμε τώρα με τη μπόρα! Όταν νιώθεις να
έρχεται ο θυμός, θα λες: «’Ερχεται η ΜΠΟΡΑ!» Θα χώνεσαι μέσα στην κρυψώνα
σου. Θα παίρνεις τρεις βαθιές ανάσες. Θα σκέφτεσαι μια λογική λύση και θα
βγαίνεις έξω όταν πια η μπόρα έχει περάσει!
-Τέλειο κόλπο, αυτό θα κάνω! Ευχαριστώ
γερο-Σκαντζόχοιρε, πάω να βρω τους φίλους μου, είπε ενθουσιασμένη η μικρή
Χελώνα.
– Στάσου, πού πας; , τη σταμάτησε ο Σκαντζόχοιρος. Δεν
είναι τόσο απλό. Χρειάζεσαι προπόνηση. Υπομονή και επιμονή. Εγώ θα σου
κάνω πράγματα που σε νευριάζουν για να εξασκηθείς. Κι όταν είσαι έτοιμη, τότε
να πας στους φίλους σου. Λοιπόν, αρχίζουμε;
Έχουμε και λέμε:
1. Νιώθεις τη μπόρα του
θυμού να έρχεται;
2. Δε μιλάς, χώνεσαι μέσα
3. Παίρνεις 3 βαθιές
ανάσες
4. Βγαίνεις έξω όταν ο
θυμός έχει περάσει, κι έχεις μια λογική λύση
5. Πραγματικά, δεν ήταν
καθόλου απλό. Χρειάστηκαν πολλές μέρες, πολλές προσπάθειες, πολλά μαθήματα για
να συνηθίσει η Χελώνα να περιμένει τη μπόρα του θυμού της να περάσει. Μα κάθε
φορά σκεφτόταν τους φίλους της. Θα έκανε τα πάντα για να τους έχει πάλι κοντά
της.
Κι έτσι, τελικά, τα κατάφερε! Όταν πια πήγε και
βρήκε τους φίλους της, δε χρειάστηκε να τους πει τίποτα. Το κατάλαβαν αμέσως
μόλις την είδαν. Είχε αλλάξει! Ήταν πιο όμορφη, τα μάτια της ήταν λαμπερά και
χαρούμενα, το πρόσωπό της ήρεμο και η φωνή της τρυφερή!
Οι μικροί φίλοι αγκαλιάστηκαν και άρχισαν χαρούμενοι
να παίζουν . Τίποτε δε θα σταματούσε πια το παιχνίδι τους στη μικρή λίμνη. Ήταν
ευτυχισμένοι και αγαπημένοι!
Όπως λοιπόν η χελωνίτσα..............
Κάνουμε και το φύλλο εργασίας με μαθηματικά: Κόβω και κολλώ τις εικόνες με τα βήματα της χελωνίτσας στη σωστή σειρά.
Δεν θυμώνουν όμως μόνο οι άνθρωποι, αλλά και τα στοιχεία της φύσης....Μπορείτε να σκεφτείτε πότε η φύση θυμώνει;
O καιρός όταν βρέχει πολύ κάνει καταιγίδα, αστραπές- βροντές και ρίχνει κεραυνούς.!!!Η θάλασσα όταν είναι φουρτουνιασμένη, κάνει και τσουνάμι. Ο άνεμος όταν φυσάει πολύ, κάνει ανεμοστρόβιλο. Η γη κάνει σεισμό, το ηφαίστειο κάνει έκρηξη. Από τα βουνά γίνονται κατολισθήσεις.
Παίζουμε το παιχνίδι με την τρικυμισμένη θάλασσα......
Τα παιδιά σε κύκλο κρατάνε ένα γαλάζιο ύφασμα και με την εναλλαγή των μουσικών οργάνων, συντονίζονται στην ηρεμία ή την τρικυμία.....Με τον ήχο από το ξύλο της βροχής- κουνούν απαλά το ύφασμα- ηρεμία... Με το ντέφι προκαλούν τα κύματα-την τρικυμία!!!
Παίζουμε το παιχνίδι με το θυμωμένο μακαρόνι.
Είμαστε μακαρόνια ,σκληρά και άκαμπτα μέσα σε μια κατσαρόλα. Όταν πέσει πάνω μας το νερό,αρχίζουμε να μαλακώνουμε σιγά-σιγά, (σταδιακά χαλαρώνει το σώμα μας) βράζουμε και πέφτουμε μαλακά στον πάτο της κατσαρόλας....
Φτιάχνουμε το φανάρι του θυμού.
Με το κόκκινο -ΣΤΑΜΑΤΩ!!!
Με το κίτρινο-ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ!!!
Με το πράσινο-ΔΙΝΩ ΤΗ ΛΥΣΗ!!!!
Παίζουμε το παιχνίδι με τα στεφάνια, και ο καθένας λέει :
- τι τον θυμώνει
- σκέφτεται μια λύση
- επιλέγει τη σωστή
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου